Auteur Topic: Mijn langste belichting ooit  (gelezen 336 keer)

Offline M Stormink

  • Analoog liefhebber
  • ****
  • Berichten: 1.532
Mijn langste belichting ooit
« Gepost op: 11 februari 2024, 18:24:04 »
Ik ben sinds deze week in het bezit van een Pinsta 4x5 pinhole ,die ik dus direct ben wezen testen.
Ik had nog wat vellen Harman direct positive paper liggen van jaren geleden liggen dus heb ik die gebruikt.
Als test op een bewolkte dag als deze zaterdag heb ik maar de zijkant van mijn schuur gebruikt en belicht voor zo'n 3,5 uur.
Daarna ontwikkeld met standaard papier ontwikelaar ,dit gaf mij het volgende resultaat.

Alles okay zou je denken, alleen kreeg ik een negatief afbeelding ( deze heb ik omgezet in lightroom).
Weet iemand hoe dit kan ? Het is positive paper niet normaal foto papier , komt het misschien door de leeftijd van het papier (minimaal 10 jaar).

Offline Mono

  • Analoog liefhebber
  • ****
  • Berichten: 12.126
Re: Mijn langste belichting ooit
« Reactie #1 Gepost op: 11 februari 2024, 18:54:59 »
Geduld is een schone zaak.
Mijn code blijft analoog.

Offline Erwin TF

  • Analoog liefhebber
  • ****
  • Berichten: 8.233
  • Zal ik het ooit eens leren.... Betwijfel het.
    • Flickr
Re: Mijn langste belichting ooit
« Reactie #2 Gepost op: 11 februari 2024, 20:00:53 »
Ik heb even bij Ilford gekeken, maar dit papier zou inderdaad bij normale papierontwikkelaar een positief beeld moeten geven. Apart.
Misschien een soort solarisatie door de zeer lange belichtingstijd ?
A technically perfect photograph can be the world's most boring picture -Andreas Feininger-

Offline Kwibus

  • Vaste bezoeker
  • ***
  • Berichten: 629
Re: Mijn langste belichting ooit
« Reactie #3 Gepost op: 11 februari 2024, 20:48:22 »
Hallo,


Ben ook even naar de Ilford site gaan kijken. Ik heb gewerkt met meerdere direct-positieve materialen. Van degene die een conventionele verwerking kennen (ontwikkelen-fixeren-spoelen) ken ik, behalve één uitzondering, alleen maar materialen die werken volgens het solarisatie-principe. Het lijkt mij vrijwel zeker dat dit Direct Positive Paper van Ilford ook volgens het solarisatieprincipe werkt.

Konkreet: een "oer"-zilveremulsie bouwt latent beeld op door opbouw van belichting... tot op een bepaald punt. Nog verder belichten laat het latent beeld minder sterk worden (dus rechtstreeks positief). Dit gebeurt in het zogenaamde solarisatie-gedeelte van de sensitometrische kurve. Voor een klassieke film is dit wel ongewenst (een afdruk van een binnenopname, met daarin een raam waarin dan een negatief beeld van de tuin verschijnt is niet wat we willen), en fabricanten slagen er dan ook in dit solarisatiegebied terug te brengen tot een klein vlak stukje in de kurve, of zelfs helemaal weg te krijgen. Voor direct-positieve materialen doet de fabricant net het tegendeel: dat solarisatie-gebied verder laten uitgroeien tot alle toonwaarden van de weergave. De film wordt dan geleverd met een latent beeld dat net voldoende is om over te gaan naar solarisatie. Lang geleden deed een fabrikant als Ferrania (voor zijn Contretipo diretto) dat door een voorbelichting, maar al snel werd dit latent beeld chemisch bekomen.

En wat die ene uitzondering betreft: materialen die werken volgens het Herschell effect worden belicht met geel licht (en kunnen nadien zelfs terug met UV worden belicht waardoor ze terug negatiefwerkend zijn), maar zijn ook on-ge-loof-lijk ongevoelig en tevens on-ge-loof-lijk kontrastrijk, en zijn, voor zover ik weet, al meerdere decennia niet meer gemaakt.

Offline Kwibus

  • Vaste bezoeker
  • ***
  • Berichten: 629
Re: Mijn langste belichting ooit
« Reactie #4 Gepost op: 11 februari 2024, 21:01:18 »
Hallo,


Één kurve zegt meer dan duizend woorden", zo heet het. Heb even gezocht op het www. Op https://image.slidesharecdn.com/sensitometrycharacteristiccurve-poojashah-181214145755/95/sensitometry-or-characteristic-curve-43-638.jpg?cb=1544801930 staat de kurve van zo 'n "oer"-emulsie afgebeeld.